Move on Johan

Everybody knows this is your finest hour
A shooting star, that's what you are, this is your time

It's the final dance
Now this could be the moment you were waiting for
Take your chance, don't let it slip away now
You're almost there, you step into the light
Everybody knows - Johan

Veelzeggend scene tijdens allerlaatste concert van Johan in Rotterdam.

Man in publiek: Suffer baby!
(liedje)
Man in publiek: Suffer baby!
(cover)
Man in publiek steekt bordje op: Suffer baby!
(liedje)
Man in publiek: Suffer baby!
Jacob de Greeuw (zanger): Stop maar. Suffer baby spelen we niet vanavond.
Man in publiek: Je had het beloofd
Jacob: Wat?
Man in publiek: Je had in Rotown beloofd dat je volgende keer in Rotterdam Suffer baby zou spelen.
Jacob: Oh ja. Maar ja, we kunnen 'm niet eens spelen. Dus dat gaat niet lukken. De volgende keer.

Maarten Kooijman (gitarist): Net zo makkelijk.

Johan is geen allemansvriend. De mannen doen niet hun best vrienden te maken met het publiek. Nooit. Ze spelen hun liedjes zoals het hoort en dat is het. Niet meer, niet minder. Fijne liedjes.

Ik ben een late leerling. Zag ze de eerste op Lowlands, met de briljante clip van Oceans op een groot scherm. En keek verbaasd naar de afstandelijkheid van de mannen. Daarna zag ik ze in Rotown, op het Zomerterras, tijdens The Great Wide Open en nu in Watt. Het was niet het beste wat ik van ze zag. In het kleine Rotown waren ze dichterbij, letterlijk en figuurlijk. Nu meer afstandelijk.

And when the day is done and everybody's gone
There's still a ghost inside your head that's haunting you
And when the day is done, you're not the only one
Who's hanging on to something that is lost and gone for good

What's the matter with you, would you come down ..
Let it go if you wanna feel better
(Jacob de Greeuw: Kennen jullie de tekst eigenlijk wel?)
Day is gone - Johan

Het was geen groots afscheid in Watt. Het was een ingetogen afscheid passend bij de band en bij de dwarrelende sneeuwvlokken buiten. Later deze week in Paradiso zal het wel anders zijn, maar het was een concert zonder extra emotie. Het maakte het afscheid makkelijker. Zoals altijd deed het optreden bovenal naar de cd's met die prachtige liedjes verlangen. En die cd's die blijven.

Net zo makkelijk.

You know this day won't last forever
Move on and you'll forget
Tomorrow's packed with new endeavors
Get on with life she said
You know - Johan

Concert: Johan (afscheid) 17-12-2009 @Watt

Yoga op het strand van Vlieland. Zen!

Posted via email from 4duckie2see's posterous

Lekker Lowlands

Hemels

Na het ‘noodweer’ waarin het tentje opzetten acrobatische toeren verlangde, kwam de dubbele regenboog & oranje hemel. Dan kun je de natuur alles vergeven en weet je dat het goed komt. En dat kwam het. Beter weer voor een festival bestaat niet!

Met dank aan Jop (die ooit cd in top van zijn jaarlijstje had) belandde ik vooraan bij Wilco. En al kende ik amper iets...wat was het meeslepend mooi. Betere herrie als van deze heren bestaat niet. Het was één geheel. Niets was overbodig. De meest bizarre briljante snoeiharde drumsolo ooit in heel ingetogen liedje. Meesterlijk!

Ik ben een trage snorkel en dus was mijn huiswerkontdekking voor Lowlands de nieuwe cd van Kasabian. Ik bleef luisteren, en luisteren, en luisteren. En live kwamen de liedjes nog beter uit de verf en wist ik mijn ogen niet los te rukken van de zanger. Wat een energiek Engels ventje. Top!

Wasabihummus op Novibbroodje. En oh heerlijkheid, de biologische supermarkt in de buurt schijnt het ook in de verkoop te hebben.

De golvende platen in de Charlie bij The Maccabbees. Als om mij heen werd gesprongen, hoefden mijn arme, pijnlijke voetjes hen niet na te doen en toch bewoog ik. Niet zo wild als die jonkies in de pit, maar hé, ben dan ook net een tikje ouder.

Suprise!

Suprise! You’re dead! Hahaha. Open your eyes. Faith no more 1.0 zag ik nooit (al ken ik Epic sinds het verschijnen uit mijn hoofd), maar Faith no more 2.0 bewees dat het nooit te laat is. Helaas was geluid waar ik stond nogal een modderpoel, maar oh wat een showmannetje was Mike Patton in zijn rode pak. Met een dijk van een stem en het gezicht van een foute gangster. En dan kun je wegkomen met een klap in het gezicht voor wie niet doet wat je wil (in het Nederlands meezingen). Perfecte afwisseling van snel-langzaam & hard-zacht. Daar kunnen vele jonkies nog veel van leren.

Dat ze kwamen was natuurlijk geen verrassing meer, maar dat ik een uur lang geintrigeerd kon luisteren vanaf het ongemakkelijke plekje op de rand van het voorvak was een verrassing. De rifjes, de ritmes, alles was uitgekiend aan Them Crooked Vultures. Deze mannen weten duidelijk wat ze doen. Als het een nieuwe cd was geweest die ik luisterde, had ik ‘m nog eens opgezet. En nog eens. Om dan pas met een écht oordeel te komen.

Bij de bandnaam dacht ik aan ruige gitaren, maar Vampire Weekend-muziek bleek lichte, zomerse muziek die perfect paste bij het festival en mijn gevoel op dat moment. Niet alles hoeft zwaar en serieus te zijn.

Op cd klonk het al veelbelovend, maar Florence & The Machine overdonderde mij volledig in de gekke Charlie-tent. Deze dame gaat groot worden, omdat ze authentiek excentriek is en een goede strot heeft. Mijn ontdekking van het weekeinde.

Ok, ik ben een Arctic Monkeys-nitwit. Ken alleen de hits, was onder de indruk in 2006, maar verder reikt mijn kennis niet. Groot was mijn verbazing dat deze aapjes muziek maken die ik écht mooi vind. Maar muziek die ik écht mooi vind, past niet als afsluiter in de Alpha waar iedereen zijn restjes energie wil wegspringen.


Feest! Feest! Feest!

Oei! Mijn nek! Net iets te hard bangde ik mijn head bij de karaokeversie van RATM’s Killing in the name of. Maar oh wat bevrijdend om ongeneerd hard mee te blehren, pirouetjes te draaien en te springen bij het meezingfestijn Lowlands zingt. Het was wa-wa-waanzinnig (gedroomd)!

Op Werchter waren Maartje en ik een springend eiland tussen de zoutpilaren met Metallicashirt aan. Nu bewoog de Alpha van voor naar achter mee. Het blijft voetbalrock, maar oh zo lekker. En het scanderen van Kaiser Chiefs kan ik held Ricky vergeten, omdat ie zo zijn best doet. Jammer dat zijn microfoon (& zijn stem) hem niet bij kunnen houden.

Roeien door de hemelpoort, bij de oneindige poortjes met wildvreemde hand-tegen-hand-staan, polonaise van Magneetbar tot 90s disco en het Duitse worsten-liedje. Veel dichterbij carnaval zal (en wil) ik nooit komen. Niet gespeeld, wel toegejuicht: Stoelendans en levend Tetris. Dit is wat Lowlands tot mooiste festival van ’t land maakt. Niet de grote namen, maar het grote plezier en de bezoekers.

The Madd – helaas zonder Dio want toen was ik al weer elders. Het voelde als thuiskomen, met de heerlijke Rotterdamse R van de zanger & de oh zo vertrouwde en niets vernieuwende rock & rollklanken. Qua Nederlands vertier zag ik ook nog Bertolf (aardig) en Miss Montreal (mooie stem) en Bertolf & Miss Montreal (klonk niet écht zuiver).

Wat past beter bij Taboulehsalade op mijn bord dan de multicultiklanken van La Caravan Passe? Een welkome reis langs warme landen.

Dromen

Anti-held Bon Iver stemde zelf al zijn gitaren (en dat waren er heel wat) met zijn korte broek aan met dikke scheur erin. En in exact diezelfde broek trad hij op. Zonder enig uiterlijk vertoon. Niets meer dan muziek, met onverwacht harde uitspattingen. Meer had ik niet nodig. Mooi. Nu duimen dat hij ooit nog in kleine zaal staat...

Na hyperactieve Kasabian naar Grizzly Bear hoppen is een te grote overgang. Deze mannen hadden mijn onverdeelde aandacht nodig en dat was aan het einde van lange dag net te veel gevraagd. Maar die cd ga ik zeker nog eens checken.

Patrick Watson won mij opnieuw voor zich. Ogen dicht en genieten. Wat kan die man zingen en wat heeft hij een enorm fijne creatieve band die de vreemdste toeren uithaalt om iets gedenkwaardigs neer te zetten. Misschien niet zo gedenkwaardig als die zondag in de India, maar waarom vergelijken? Ik was blij met wat ik kreeg. Hilarisch moment met de plastic vervanging van de kapotte gitaar.

Maartje sleepte mij gelukkig mee. Farlando was helemaal mijn ding, met weemoedige trompet. Maar had de drummer écht zijn vliegtuig gemist? Dat moet ie met zijn vrienden snel goed komen maken. Dan nog beetje oefenen op Neutral Milk Hotel, want dat kan beter (maar was nu al onverwacht pleziertje om te horen).

Op herhaling

Lekker meetoeteren met Beirut maakt een mens blij. Na Paradiso had ik mijn (te hoog gespannen?) verwachtingen bijgesteld. Nu hoorde ik wat ik verwachtte. Maar beloftes van cd’s werden bij mij opnieuw niet helemaal

Even leek de zanger van White Lies beter te zingen dan op Werchter. Maar uiteindelijk bleef zijn stem de zwakte factor. Maar oh wat een lekkere liedjes! Zoals man bij verlaten tent zei: ‘Ik was Editors zat. Maar nu hebben we nieuwe Editors’. Deze knulletjes staan alleen nog in de kinderschoenen.

Zag maar klein stukje van Nina Kinert maar dat was erg goed. Volgens kenners die al langer luisterden had ik geluk. Het was het beste nummer van de set. Deed mij aan mijzelf beloven eindelijk eens een hele set van deze dame te zien in plaats van de korte stukjes op nu al drie festivals.

Buitencategorie

Een zanger die zijn gitaar pakt en in de zon verder gaat, verdient bonuspunten. Reverend and the Makers bood fijn half uurtje binnen en buiten.

Wat een man is die Patrick Wolf in zijn gouden pakje toch. Vergat bijna te luisteren. Het klonk uitstekend, maar had last van moeheidsdipje.

Ja maar? Ja en! Meestal weet ik mij op een festival niet los te rukken van de muziek. Nu wel. In de vroege morgen kon ik een kwartier voor aanvang nog net een vrije stoel vinden voor de Ja maar-show, waarbij ... als ware hij een goeroe onder ovationeel applaus werd bedolven. Met een knipoog, maar hij zei rake dingen en had rake denkoefeningen. Ben ze nu alleen weer vergeten.

Nog nooit zoveel mensen gezien op de heuvel rond de Alpha, die allemaal staand naar een scherm staren om de legende van de gangstarap te zien. Indrukwekkend. Ik schoof de tent aan de ene kant in en de andere kant uit om Snoop Dogg in het echie te zien. Het was strak, maar Jay-Z verleden jaar op Werchter was zoveel leuker.

Teleurstellingen

De recessieversie van het polsbandje. Té breed, té vaal en té oranje. Die kleur hadden ze sowieso moeten bewaren voor het WK-jaar.

La Place die óók de Falafaltent had geconfisqueerd en een armetierige versie van het ooit zo overheerlijke broodje serveerde.

Dat de raket zondag uitverkocht raakte, net als de overheerlijke Lemon Cooler (geserveerd in de oh zo handige beker die ik vanaf zondagmorgen had meegesleept). Was niet de enige die beteuterd keek na de lange wandeling van Alpha naar Novib.

Het volume. Toch bizar dat van ‘stille’ tot snoeiharde muziek de oordoppen in moesten. Zag op zeker moment minstens eenderde van de mensen om mij heen met iets in de oren staan. En dat is écht niet zo leuk als zonder, want je mist toch deel het festivalgevoel (en geroezemoes wat wél weer fijn is)

Voornemen

Nooit meer een Lowlands missen zoals verleden jaar. Lowlands is onmisbaar.

WWW en ZZZ

Een Warm Werchter Weekeinde met veel Zon, Zweet & Zonnebrand. En muziek.

Indrukwekkend

Elbow
Zeker anderhalf jaar doe ik al mijn best van deze band te houden. Maar pas toen Guy Garvey zijn eerste woorden dirigeerde richting publiek ging ik, volledig, voor de bijl. Kippenvel. Emotioneel. Zo mooi. Liedjes met een hart. Als ik zou huilen bij muziek (wat ik zowaar niet doe) had ik nu gehuild. Met de Mexicaanse wave en zijn knuffel voor een dame in het publiek bespeelde Guy op charmante wijze het publiek. Niet liefde op het eerste gehoor, wel op het eerste gezicht.

The Prodigy
Niet mijn muziek, dacht ik van te voren. Maar Werchter bood mooie kans om ze toch eens te zien. En waarom zou ik mijn mooie plekje naast hek in voorste vak opgeven? In de vast overtuiging dat ik mij na kwartiertje naar buiten zou laten tillen, werd ik overspoeld door de onuitputtende energie van dit bandje. Blij met mijn houvast aan het hek bleef ik tot het eind overeind staan. Met moeite.

Oasis
Nooit zag ik de broertjes Gallagher live. Nu stond Liam opeens naast mij een sigaretje te roken op het middenpad. Blik ongeïnteresseerd naar podium gericht. Applausje na laatste noten van de band. Arrogantie ten top. Maar als je zo speelt, mag je best arrogant zijn. Al stal voor mij zijn sympathiekere broertje de show met Don't look back in anger.

Dave Matthews Band
Jarenlang hoor ik al hoe fantastisch Dave en zijn mannen zijn. Jarenlang luister ik af en toe een nummertje, hoor dat de liedjes vakkundig in elkaar steken, om weer verder te zappen. Bijna alsof ik geen zin heb om al die enthousiastelingen gelijk te geven. Nu zag ik de mannen op het podium aan het werk en raakte onder de indruk van het speelplezier, maar bovenal van guitige Dave. Al viel het even zwaar om na uren in de file de muziek-ontvangknop aan te zetten.

Nick Cave and the Bad Seeds
Nog zo'n band die ik zou moeten kennen. Maar niet goed genoeg ken om écht volledig in op te kunnen gaan op een festival. En dat was jammer. Want wat had ik mij graag laten meeslepen door de woorden van snorloze Nick, die voor mij ook onverwacht wist te rocken. Geen Into my arms -een nummer vol herinneringen. Het was goed zo.

Simpel plezier

Kaiser Chiefs
Laatste grammetje energie eruit gesprongen op mijn persoonlijke afsluiter van het festival. Heb een zwak voor de Kaisers. Zelfs als Ricky Wilson het publiek minutenlang 'Kaiser Chiefs' laten scanderen als eng staaltje publieksmennerij. Ken vele nummers en zelfs die ik nog niet kende, kon ik halverwege meeblehren. Ricky speelt voor zijn eigen plezier, zo grapte hij in interview. En dat plezier slaat over. Behalve naar de wachtende Metallica-fans.

The Killers
Had veel verwacht van de eerste keer met deze Las Vegas-rockers. Misschien te veel. Werd niet volledig overdonderd. Maar gaandeweg groeide het plezier in de heerlijke nummers, die lijken te zijn geschreven voor grote festivalweides. Zanger Brandon Flowers kon wegkomen met de cheesyheid van zijn band, puur omdat hij zelf zo heerlijk stond te genieten. Alleen dat meezingstukje in For reasons unknown was voor mij écht te veel over de top. I've got soul, but I'm not a soldier, maakte het weer goed. Ik hou van cheesy oneliners. Teleurstelling: Geen Sam's Town.

Black Eyed Peas
Het mooie van Werchter is dat ik artiesten zie waar ik nooit een kaartje voor zou kopen. Zo ook de Black Eyed Peas. Verder verwijderd van mijn gewoonlijke man-met-gitaar kon ik niet komen. Maar wat heerlijk om bij deze bizarre show te springen en te zingen. En de ogen uit te kijken naar de lange stelten van Fergie, de dansers en het confettikanon. Michael Jackson kwam langs daar waar hij thuis hoorde.

2ManyDJ's
Van voor tot achter een dansende menigte. Een waar feest. Aanstekelijke dance die niet te dancerig voor mij was - zowaar. Wel jammer dat ik zoveel herkenning had met feestje in Watt bij Motel Mozaique. Had een meer Werchter-geïnspireerde-set verwacht. Maar dansen richting de tent, dat gaat mij niet snel meer gebeuren.

Seasick Steve
De zondag was een suffe dag, met het zwarte Metallica-shirt en de cargopants als standaardoutfit. Maar vanaf een afstandje wist deze Redneck mij te laten lachen. En met mij de vele échte rockers.

De profs

Coldplay
Ik bewonder Chris Martin en de zijnen, zeker. Ze hebben een meer dan festivalwaardige show op poten gezet. Met special effects waar ik blij van word: Stuiterende enorme gele ballen alsof het springende manen zijn bij Yellow, dartelende vlindertjes bij Lovers in Japan. Maar door die show en het geren van podium naar podium-in-het-publiek naar podium-nog-verder-in-het-publiek lijken ze de soms nonchalante, zwakke uitvoering van hun nummers te willen verdoezelen. Nooit raakt ADHD-Chris mij. Zelfs bij het prachtige The Scientist blijf ik onberoerd. Dit gaat nooit mijn bandje worden.

Kings of Leon
Stadionrock pur sang. Met een zanger met een stem waar ik voor zou moeten vallen. Maar de eerste keer dat ik KOL zag in voorprogramma Pearl Jam riep bandje allergische reactie op. Te steriel. Te gemaakt. En ik ben nog niet volledig genezen. Steeds krijg ik gevoel op EO-jongerendag naar gospelrockband te kijken. Maar ik deed mijn best en heb genoten. Vooral van mijn inwendige lol om KOL en zijn publiek. En die nummers steken op een Bon Jovi-achtige wijze uitgekiend in elkaar.

Franz Ferdinand
Op de weide was ik nog best enthousiast. Al werd het concert op den duur voor ongeoefende luisteraar als ik veel van hetzelfde. Week later weet ik mij amper iets te herinneren. Veelzeggend.

Bloc Party
Hele vak ging uit zijn dak. Ik keek ernaar en snapte er niets van. Einde sloeg beter aan, maar op mijn gekke vrijdag -ruim zes uur in het voorvak- had ik hier best een plasje kunnen plegen.

Veelbelovend

Jasper Erkens
Jonge Vlaamse held van 16 jaar die én kan zingen én gitaar kan spelen. Met de pit die suikerspin-Milow mist.

Just Jack
Zomers. Aanstekelijk. Heerlijk jochie. Jammer dat niet alle nummers even sterk zijn.

White Lies
Waar Just Jack de zomer bracht, brachten deze mannen de winter. Donkere muziek met een stem die nog moet groeien. En instant hits, die een onverwacht groot aantal mannen van A tot Z kon meezingen. Moet een jongensdroom zijn, van Eurosonic eerder dit jaar na een goed gevulde festivalweide.

Vrouwelijk schoon

Regina Spektor
Ooit draaide ik haar eerste cd grijs. Stond lang op verlanglijstje om te zien. Dan zijn er twee mogelijkheden: Of ik word eeuwig fan of ze stelt teleur. Het werd het laatste. Vooral door de schelle uithalen en het moeilijke verstaan van de zachte stukjes. En de statische uitvoering met haar bandleden verstopt achter de vleugel. De sterke liedjes maakten veel goed, maar niet alles. Ze kan beter. Ze moet beter kunnen.

Amy McDonald
Deze dame heeft een prachtstem, aanstekelijke liedjes en lijkt nog sympathiek ook. Maar oh wat werd het snel saai, zo'n meisje met gitaar alleen achter haar microfoon. Zo'n festival verlangt een sterkte podiumpersoonlijkheid die het publiek meeneemt op een reis. Waar Anouk verleden jaar wel slaagde, zakte Amy. De dames (op mini-stukje Grace Jones na) wisten deze editie niet de show te stelen.

Goedemorgen!

Goede manier om wakker te worden: Oom agent aan de lijn die vertelt dat is ingebroken in mijn auto. Juist, die auto die ik gister niet op slot had gedaan omdat ik met mijn duffe kop de sleutel al in mijn tas had gestopt en met de handen vol uitstapte. Nu is dat natuurlijk niet snugger, maar misschien nog wel mijn geluk geweest.

De jongens (jongemannen van in de twintig) hebben nu alleen de rotzooi in mijn auto overhoop gehaald, mijn radiofrontje gevonden maar laten liggen en mijn geheime voorraad lollies (die ik zelf vergeten was...) gevonden. Een van de types werd met die lollie in zijn mond gearresteerd :-) Ook hadden ze mijn stratengidsje gejat en op de trap naar buiten laten vallen. Die zat onder het bloed en mocht dus mee voor sporenonderzoek.

Juist. Bloed dus. Van een ander auto hadden ze namelijk het raampje kapot geslagen en de poederblusser leeggespoten. Grapjassen! Dus ik heb geluk gehad... Ook omdat ik nu mijn auto wel moest opruimen.

Mooiste vraag van de recherchedame: We hebben ook nog een busje traangas en een pak condooms bij de verdachten gevonden. (Naast de lollie dus). Zijn die ook van u? Nee, die waren niet van mij

Hoogspanning

Ik sta onder hoogspanning. Als ik mijn kleren uittrek knettert het kleine sterretjes in het donker. Mijn broek zit vastgeplakt aan mijn benen. Mijn haren staan op z'n Einsteins overeind als ik mijn sjaal van mijn hals wikkel.

Maar bovenal wordt mijn haat-liefde-verhouding met mijn auto gesymboliseerd door overschietende vonken. Zelfs toen ik mijn sleutel deze week in het sleutelgat stak, knetterde het. En het ergste is. De vonken zijn soms echt pijnlijk.

Kreeg gister de tip om bij het uitstappen het dak vast te houden. Maar vanmorgen was ik dat al weer vergeten.

Wie heeft tips om te ontladen?

Muzieklijstje 2008

This is a list of what I should have been but I'm not
This is a list of the things that I should have seen
But I'm not seeing.
Counting Crows - Cowboys

1. Greg Laswell - Three Flights From Alto Nido
Opbeurend mooi. Met dank aan Tom McRae's Hotel Cafe Tour waardoor ik zijn cd's grijs ben gaan draaien.

2. Conor Oberst - Conor Oberst
Reisfavoriet: 'There's nothing that the road cannot heal'. Al duurt het nog zeker een jaar voor ik de teksten heb ontcijferd en er enigszins iets van begrijp.

3. Lisa Hannigan - Sea Sew
Onverwacht sterk. Had weinig verwacht van deze dame solo, maar oh, wat een heerlijke nummers. Helaas is de cd een beetje wisselvallig. Ookal zo'n reisfavoriet: 'I don't know what you smoke or what countries you've been to, If you speak any other languages other than your own but I'd like to meet you'

4. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
Langzaam en ongemerkt een vaste luisterplek verworven in mijn weinige muziekuurtjes. Geen uitschieters maar alles even goed.

5. The Dodos - Visiter
Live gezien op festival De Beschaving. Indrukwekkend drumwerk mooi gemengd met zang. Verslavend. CD is misschien tikje te lang. Paar nummers weglaten was goed idee geweest. Haal niet altijd het einde. Ook omdat ik begin weer weer horen.

6. The Gutter Twins - Saturnalia
Liefde op het eerste gehoor. Collega stopte cd in mijn laptop. Hoorde door koptelefoon de eerste klanken. Direct om. De stem van Mark Lanegan doet het steeds weer.... Op laatste moment afzeggen op Motel Mozaique was mijn concertteleurstelling van het jaar.

7. The Kooks - Konk
'Fout' pleziertje. Heb nog net niet met mijn onderbroek gezwaaid op Werchter, maar kan verrassend goed meezingen met deze heren. Helaas live beetje teleurstellend. Daarom pas op 7e plek.

8. Eddie Vedder - Into the Wild
Van de film was ik dagenlang onder de indruk. Net als van de muziek van Eddie. Solo weet de man subtiel en toch krachtig te zijn.

9. Angus & Julia Stone - A Book Like This
Op cd is Angus mijn favoriet. Live is het Julia. Donker theater bij Festival De Beschaving was de perfecte plek voor deze beetje vreemde broer en zus. Vreemd maar wel erg lekker!

10. Counting Crows - SNSM
Losse nummers vooral van de Saturday Night behoren dat mijn absolute favorieten van het jaar. Maar de cd is zo uit balans, dat ik 'm amper beluister. Gelukkig heb ik de bootlegs nog.


Conclusie: Heb dit jaar te weinig muziek geluisterd. Heb vele cd's uit andere lijstjes nog nooit gehoord of te weinig. Wie weet waren Laura Marling (mooi!), The Killers en TV on the radio ook bij mijn beste tien gekomen. Of hadden Elbow en Fleet Foxes nog meer 'groeitijd' nodig en was de nieuwe van The Raconteurs bij vaker luisteren uit de schaduw van de oude gekomen, die ik dit jaar pas leerde kennen (en grijsdraaide).

Vol goede muziekbedoelingen -meer en bewuster luisteren- ga ik het nieuwe jaar in...